Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022

Tragic choices and our liberty

As I write these lines, a very difficult decision is being made in Kyiv. Zelensky's administration is facing a tragic choice. 

At a watershed moment in Europe's history, Ukraine's government has to decide between two very bad outcomes, while the clock is ticking and the deadline is just a few hours away.

Zelensky and his team have shown courage and strength, but they are not suicidal. Russia's army has borne heavy losses and the ground offense has stalled, but its airforce still has immense firepower for destruction. 

Ceding Crimea and Donbas to Russia would not be a popular decision within Ukraine, but it can be blamed on NATO's passive stance. The removal of the Euroatlantic integration as an officially stated goal would not be that costly, as public opinion in Ukraine is becoming more and more disillusioned with the West. 

Under this scenario, Putin would be able to claim that his "special operation" has achieved its goals. They were vague to start with, which helps. 

Ukraine recognizing the annexation of Crimea and the independence of the two Donbas regions, with greatly expanded borders, would be celebrated with great fanfare by the state media in Russia. Despite the collapse of the economy and the disgruntlement of the oligarchs, Putin's regime would have consolidated further his grip on power, violently suppressing dissent and blaming everything on the need to fight off Western aggression against the very essence of being Russian. 

The alternative of fighting on is going to be very costly, for both sides. Putin has shown that he has enough resolve and control over his war machine to impose enormous pain even on the most Russia-friendly parts of Ukraine. He has managed to convince analysts in the West that he is mad enough to go nuclear. 

The probability of a nuclear war is now assessed as high enough to prevent NATO from any active involvement in Ukraine, beyond sending ammunition (but not planes). Fighting on would imply for Ukraine that Kiyv, most probably Kharkiv and perhaps a number of other major and minor Ukrainian cities would be bombed to oblivion, or at least to the point when Ukraine becomes ungovernable and morale breaks. 

In a few hours, we will learn whether the war will escalate further to unimaginable levels of bloodshed, with a material risk for a nuclear disaster, or it will fizzle out into a protracted Cold-War confrontation between Russia and the West. Between illiberal Eurasianism and liberal democracy.

Either way, we in the West should be prepared to continue to defend our liberty, our freedoms. 

This defence is not going to be easy or costless. 

Even if Ukraine capitulates, we have to continue to uphold our liberal values. 

It would be tempting to turn a blind eye to Putin's crimes again. To forget Ukraine. To remove sanctions in order to push down prices and prop up domestic consumption and income generation. To sell our moral values cheaply. 

We are good at this. 

We will soon be tempted to compromise our principles again, for short-term economic gains. But this choice would be disastrous over the longer term.

The current escalation and its decade-long pre-history should have taught us that living in a free society should no longer be taken for granted anywhere in the world. Our liberty is built on institutions that are strong, but not indestructible. 

Trump's stunt at the White House did a lot of damage to these institutions, but he ultimately failed in his attempt to overpower them. He may have more luck if he, or another Putinist, has one more go at this, which is not an improbable scenario. 

The same holds for the EU as well. The Russian threat has consolidated greatly the union and the strength of the Putinists within the EU has greatly diminished. But time heals. We forget.

We should never forget Ukraine. We should never forget Putin's crimes. 

We should continue our struggle for human rights, liberty, democracy, social justice, and solidarity, within our society and across the world. 

Not only because it's the right moral choice, but also because it's the economically rational choice. Without our liberty - our wealth, our comforts, our consumption can disappear like a morning fog.

The fight goes on and liberty will eventually prevail. Stay strong!

Τρίτη 8 Μαρτίου 2022

Μήνυμα αισιοδοξίας

Στην αρχή του τριημέρου της Καθαράς Δευτέρας, θέλω να πω σήμερα ότι έχουμε σοβαρούς λόγους να είμαστε αισιόδοξοι.

Σκοτώνονται χιλιάδες άμαχοι, βομβαρδίζονται πολυκατοικίες, στάζει αίμα και δάκρυα από τις οθόνες μας και η πυρηνική απειλή κρέμεται πάνω από τα κεφάλαια μας. Εντάξει, ισχύουν όλα αυτά, αλλά και πάλι, μπορούμε να δούμε το μέλλον με αισιοδοξία.

Δεν αναφέρομαι, προφανώς, στις "ειρηνικές διαπραγματεύσεις" που από ό,τι κατάλαβα θα γίνουν και σήμερα. Κάποιο νόημα για κάποιον έχουν αυτά, για να γίνονται, αλλά σε μένα κάπως αυτό το νόημα μου διαφεύγει.

Η αισιοδοξία που νιώθω σήμερα δεν βασίζεται σε νέα από το ρωσικό μέτωπο. Το παράθυρο που κοιτούσα προς τη ρωσική ιντελιγκέντσια έκλεισε χθες, καθώς ο ραδιοσταθμός που φιλοξενούσε εκείνες τις συζητήσεις τερμάτισε κάθε είδους επικοινωνία και εξαφανίστηκε πλήρως κάθε ίχνος τους από τον ψηφιακό κόσμο. Ελπίζω το αρχείο με τις εκπομπές να διατηρηθεί κάπου κάπως, αλλιώς μιλάμε και για μια πολιτιστική καταστροφή (πέρα από τις πολλές άλλες).

Έχουν μείνει κάποια outlets, όπως η εφημερίδα Νόβαγια Γκαζιέτα του Μουράτοβ που πήρε Νομπέλ Ειρήνης πέρσι. Μετά από τον χθεσινό νόμο που επέβαλε λογοκρισία με 15 έτη φυλακή σε όσους τολμήσουν να την παραβιάσουν, δεν φαντάζομαι ότι αυτά τα outlets που λειτουργούν εντός της Ρωσίας έχουν πολύ ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη εφημερίδα, για παράδειγμα, δήλωσε ότι δεν θα γράφει πλέον καθόλου για την κατάσταση στην Ουκρανία.

Έχουν μείνει κάποια αντιπολιτευτικά μέσα, καθώς και ρωσόφωνα μέσα που εκπέμπουν από το εξωτερικό προς κοινό στη Ρωσία. 

Ενδεικτικά, η ομάδα του Ναβάλνι προσπαθεί να αναπληρώσει το πληροφοριακό κενό, εκπέμποντας ζωντανή εκπομπή στο YouTube κάθε βράδυ 7-10 (ώρα Μόσχας). Χθες κάποια στιγμή είχε ξεπεράσει τους 320 χιλ. views η τρίωρη αυτή εκπομπή. Υπάρχει και ένα ρωσόφωνο κανάλι (Настоящее Время) που εκπέμπει από τη Πράγα με ζωντανή ροή το μεγαλύτερο μέρος του 24ωρου. 

Ενώ συνδέονται κατά καιρούς εκεί και μιλάνε Ρώσοι νομικοί, καλλιτέχνιδες κλπ. το περιεχόμενο και το στιλ αυτών των μέσων είναι πολύ διαφορετικό από τα μέσα που έκλεισαν. Προσπαθούν τα μέσα που έμειναν ανοιχτά, με μεγάλη ένταση και πάθος (Ναβάλνι) ή με ήρεμο αλλά ισχυρό τρόπο (НВ) να παλέψουν με την προπαγάνδα των καθεστωτικών μέσων, και το περιεχόμενο έχει την αντίστοιχη στόχευση. "Δείτε τί φρίκη γίνεται στην Ουκρανία" συνοψίζει απόλυτα το περιεχόμενό τους. 

Σχεδόν λείπει το στοιχείο της αναλυτικής σκέψης, όλα είναι στραμμένα προς το συναίσθημα. Το συναίσθημα της ντροπής.

Χρήσιμο αυτό, φαντάζομαι, αλλά όχι τόσο για μας που τα λέμε εδώ πέρα.

Η αισιοδοξία που νιώθω σήμερα, λοιπόν, πηγάζει (ελπίζω) από την εκτίμηση ότι είμαστε στην αρχή του τέλους στη μάχη που δίνουμε εδώ και μια-δυο δεκαετίες με τον Ευρασιανισμό.

Σκεφτείτε που ήμασταν λίγα χρόνια πριν. Ο Ευρασιανισμός είχε πρόεδρο στον Λευκό Οίκο! 

Πώς αλλιώς εξηγείται η μανία του Τραμπ να διαλύσει το ΝΑΤΟ; Ο έπαινός του κάθε φορά που μιλούσε για τον Πούτιν; Την επίθεσή του σε οτιδήποτε φιλελεύθερο;

Ευτυχώς, τα προβλήματα που δημιούργησε στην παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία δεν επηρέασαν την προετοιμασία των Ουκρανών για την επερχόμενη εισβολή. Να είναι καλά τα στελέχη κάπου στη μέση της ιεραρχίας του Πενταγώνου (ίσως και αρκετά υψηλά) που όπως φαίνεται έκαναν τρομερή δουλειά τα τελευταία 8 χρόνια, παρότι είχαν ως αρχηγό πράκτορα του εχθρού.

Λίγα χρόνια πριν, η ΕΕ ήταν στα πρόθυρα. Brexit στο UK, Σαλβίνι ουσιαστικά πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μαρί Λε Πεν με βάσιμες ελπίδες για νίκη στη Γαλλία, AfD να ανεβαίνει στη Γερμανία. Και ας μην πάω στα μικρότερα κράτη, π.χ. Ουγγαρία που έχει πλήρως περάσει στην πλευρά του Ευρασιανισμού εδώ και πολλά χρόνια. 

Ο Ευρασιανισμός έφτασε πάρα, πάρα, πάρα πολύ κοντά στη νίκη. Χωρίς να το πάρουμε και ιδιαίτερα χαμπάρι.

Σήμερα, ο φιλελευθερισμός (με τη ευρύτερη δυνατή έννοια), η φιλελεύθερη δημοκρατία, έχει εισέλθει σε μια φάση ανασυγκρότησής, η οποία έχει λάβει τώρα τρομερή ώθηση με τα γεγονότα στην Ουκρανία. 

Η ηλιθιότητα στα βάθη των ΗΠΑ δεν φαίνεται να έχει πάτο, αλλά ακόμα και εκεί, μετά από αυτά που γίνονται στην Ουκρανία, ο Ευρασιανισμός εκεί αρχίσει να χάνει έδαφος και κάποιοι ημι-σοβαροί στο κόμμα των ρεπουμπλικάνων έχουν αρχίσει να συνέρχονται. Ακόμα και ο Όρμπαν, έχει ευθυγραμμιστεί (περίπου) με τη στάση κατά της εισβολής.

Αρχή του τέλους του πολέμου του φιλελευθερισμού με τον ευρασιανισμό, λοιπόν. 

Στο ουκρανικό μέτωπο, η Ρωσία έχει πλέον ρίξει στη μάχη σχεδόν όλο το στρατό που είχε συγκεντρώσει και οι απώλειες είναι αμέτρητες. Η καμπάνια αυτή θα διδάσκεται για πάντα στις στρατιωτικές σχολές ως παράδειγμα πώς μπορείς να καταστρέψεις ολοκληρωτικά και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σχεδόν όλους τους στρατιωτικούς πόρους σου. 

Υπάρχουν εκτιμήσεις ότι οι προμήθειες της δύναμης της εισβολής (τροφή, καύσιμα, πυρομαχικά) φτάνουν μέχρι και την Κυριακή. Έρχονται νέα εφόδια, αλλά να φτάσουν στην αιχμή του μετώπου αποτελεί τεράστια πρόσκληση, λόγω των ήδη κατεστραμμένων φορτηγών στους δρόμους, τη βαθιά ουκρανική λάσπη εκτός των δρόμων, τη κακιά συντήρηση των λάστιχων και ευρύτερα του εξοπλισμού και βέβαια την "αγάπη" και τα "λουλούδια" που δέχονται από τα αδέλφια τους, τους ουκρανούς. 

Ο Πούτιν έχει ήδη ρίξει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού που μπορεί να διαθέσει σε μια τέτοια εκστρατεία. Να ρίξει πολλές άλλες δυνάμεις στο Ουκρανικό μέτωπο, τον αφήνει έκθετο αλλού (stay tuned για εξελίξεις στο Βόρειο Καύκασο). Να φτιάξει εξοπλισμό προς αντικατάσταση των μηχανημάτων που έχουν καταστραφεί δεν προλαβαίνει τόσο γρήγορα. Να τα αγοράσει, δεν έχει τους πόρους.

Να κάνει γενική επιστράτευση (πολύ πιθανό σενάριο) μπορεί, αλλά θα πρέπει κάπως να πείσει τον πληθυσμό ότι παρά τις χειρουργικές επεμβάσεις της ειδικής επιχείρησης στις στρατιωτικές υποδομές των ναρκομανών της Ουκρανίας, οι οποίες εξελίσσονται με βάση το σχέδιο, βεβαίως, βεβαίως, θα χρειαστεί ο κάθε άντρας μάχιμης ηλικίας να δώσει ένα χέρι βοήθειας. Υπάρχει τεράστιο ρίσκο εδώ για τον Πούτιν - τους φλόμωσε στο ψέμα και μετά τους δίνει και από ένα Καλάσνικοβ στο χέρι.

Η ζωή νικάει τον θάνατο και το φως νικάει το σκοτάδι, είπε προχθές ο Ζελένσκι (εάν κατάλαβα σωστά). 

Το πιστεύω αυτό. Όχι για μεταφυσικούς λόγους. 

Ως Benthamite είμαι πεπεισμένος ότι πράγματι οδηγούμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό στη συμπεριφορά μας από τη χαρά και τον πόνο. Στη πνευματική, αλλά και στη φυσική τους μορφή. 

Όσο τρελαμένη και να είναι μια κοινωνία, ο καταναλωτισμός εν τέλει κερδίζει. Ωραίες οι ιδέες, αλλά εάν γουργουρίζει η κοιλιά, δεν τραβάνε οι ιδέες, πάρα μόνο για τους πιο φανατικούς. Είδαμε και με τον κομμουνισμό - κάποια στιγμή δεν αντέχεις άλλο να σου χαλάει συνέχεια το αιώνιο Lada - θέλεις επιτέλους να οδηγήσεις κάτι που δεν τρίζει τόσο.

Πολύ σύντομα, εάν δεν το κάνει ήδη, ο απλός λαός της Ρωσίας θα αρχίσει να νοσταλγεί και ονειρεύεται για μια πιο απλή και ήσυχη ζωή. Κάποιος, κάπως, εκ των έσω ή "εκ των έξω", θα ρίξει το τέρας που μας μάχεται τα τελευταία χρόνια.

Είμαστε, λοιπόν, στην αρχή του τέλους. Μια δύσκολη και οδυνηρή φάση. Μια νηστεία ("συνεχίζει αυτός με τα κλισέ"). 

Μια νηστεία η οποία όμως, εάν γλιτώσουμε από τα πυρηνικά (λεπτομέρειες), οδηγεί σε μια Ανάσταση ("το τερμάτισε"). 

Σε μια νέα ευκαιρία να χτιστεί η παγκόσμια τάξη των πραγμάτων με ένα πολύ πιο βιώσιμο τρόπο (λέμε τώρα). Βιώσιμο οικονομικά, κοινωνικά, οικολογικά, δημοκρατικά-θεσμικά και στρατιωτικά.

Ευχές για καλό, φωτεινό, ήρεμο, ειρηνικό και ευχάριστο τριήμερο!

Αναρτήθηκε στο Facebook στις 5/3/2022.

Μια ματιά σε ένα μικρό κομμάτι της Ρωσικής κοινωνίας

Μόλις ένα 24-ωρο μετά, σπάω την υπόσχεσή μου να μην γράφω εδώ για πολιτικά θέματα. Σκέφτηκα ότι μπορεί τελικά να έχει ενδιαφέρον για φίλους μου στην Ελλάδα να πάρουν μια γεύση από τις συζητήσεις που εξελίσσονται σε ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας στη Ρωσία. Ένα κομμάτι που εναντιώνεται στις εξελίξεις. 

Νομίζω ότι προσωπικά θα με ενδιέφερε π.χ. να ξέρω τι σκέφτονταν οι πανεπιστημιακοί της Γερμανίας τη δεκαετία του 1930 ή κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Να έχω ένα παραθυράκι για να μπορώ να ρίξω μια ματιά εντός της κοινωνίας εκείνης. Δεν έβλεπαν τι γίνεται; Ήταν εντάξει με τις εξελίξεις;

Παραθέτοντας συζητήσεις από τη Ρωσία σήμερα, θα ήθελα να μεταφέρω ότι υπάρχει ακόμα ένα υγιές κομμάτι στη ρωσική κοινωνία και επομένως δεν έχει πεθάνει ακόμα η ελπίδα η χώρα αυτή να συνέλθει κάποια στιγμή από τον εφιάλτη που την κατέχει τα τελευταία χρόνια.

Παραθέτω σήμερα κάποια βασικά σημεία από μια συζήτηση που παρακολούθησα χθες στο YouTube κανάλι του ραδιοφωνικού σταθμού Эхо Москвы. 

Ως νομική οντότητα, ο σταθμός δεν υπάρχει πια και στη FM συχνότητά του εκπέμπει άλλος σταθμός με το όνομα Победа (Νίκη). Ωστόσο, το προσωπικό του σταθμού συνεχίζει να εργάζεται κανονικά. Η ιστοσελίδα ενημερώνεται, οι εκπομπές μεταδίδονται ζωντανά μέσω YouTube και από όσο ξέρω εξακολουθούν να κατεβαίνουν κανονικά και ως podcast. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα αντέξουν χωρίς διαφημίσεις και νομική οντότητα, αλλά προς το παρόν συνεχίζουν τη μάχη για την ελευθερία του λόγου.

Η συζήτηση που συνοψίζω είναι μεταξύ του αρχισυντάκτη του σταθμού Αλεκσέι Βενεντίκτοβ και του πολιτικού επιστήμονα Βλαδίμιρ Παστουχόβ, συνεργάτης τώρα του University College London (hey!!).

Το βασικό ερώτημα που συζητάνε για το μεγαλύτερο μέρος της εκπομπής είναι εάν κάποια στιγμή σε αυτή την κρίση θα εμφανιστεί ο πραγματισμός του Πούτιν που έχει δείξει να διαθέτει στο παρελθόν ως πρώην πράκτορας του KGB, αποτρέποντας με αυτό τον τρόπο να φτάσουμε σε μια πυρηνική σύγκρουση.

Σύμφωνα με τον Παστουχόβ, η ηγεσία του Κρεμλίνου αυτή τη στιγμή αποτελείται από ένα αμάλγαμα δυο ομάδων - των "σιλοβικοί", δηλ. ανθρώποι που προέρχονται από τις δυνάμεις ασφαλείας, και οπαδών της ακραίας ιδεολογίας του Ευρασιανισμού (Eurasianism).

Παρένθεση - η ιδεολογία του Ευρασιανισμού είναι αρκετά θολή και επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Βασικό στοιχείο της είναι η ιδέα για τον Ρωσικό Κόσμο. 

Στην πιο ακραία της μορφή, έχει αρκετές ομοιότητες (θα έλεγα εγώ, χωρίς να είμαι ειδικός) με το Pan-Germanism και το Völkisch κίνημα στη Γερμανία που τροφοδότησε ιδεολογικά τον Χίτλερ. 

Κεντρικό σημείο του Ευρασιανισμού είναι η ύπαρξη μιας πολιτιστικής οντότητας που ενώνει τον πληθυσμό της πρώην Ρωσικής αυτοκρατορίας / ΕΣΣΔ. Βασίζεται σε παραδόσεις, ιστορία, θρησκεία και γλώσσα και αποτελεί μια εναλλακτική αντίληψη για την οργάνωση του πολιτικού βίου. 

Απορρίπτει τον φιλελευθερισμό της Δύσης, τον οποίο βλέπει ως στοιχείο που διαφθείρει τις παραδόσεις που συνθέτουν την πολιτιστική ταυτότητα της Ευρασίας και του Ρωσικού Κόσμου. Εξού και η ιδιαίτερα ισχυρή καταπίεση των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη Ρωσία. Πρόκειται για μια κολεκτιβιστική ιδεολογία, όπου το βασικό στοιχείο ανάλυσης δεν είναι το άτομο, αλλά το πολιτιστικό σύνολο (αντιστοιχία με Volkskörper βλέπω εδώ) που διαμορφώνει τα άτομα.

Σύμφωνα με τον Παστουχόβ, λοιπόν, μετά τη φιλελεύθερη επανάσταση του 2011, η οποία σχεδόν έριξε τον Πούτιν, η μέχρι τότε περιθωριακή ιδεολογία βρήκε πολύ πρόσφορο έδαφος στους σιλοβικούς του Κρεμλίνου και τα φιλελεύθερα στοιχεία του καθεστώτος παραγκωνίστηκαν. Ο συνδυασμός αυτός, των ευρασιανιστών και των σιλοβικών, γέννησε μια Νιτσεανή αντίληψη στην κορυφή του κράτους που δεν απορρίπτει τον πόλεμο ως μέσο επίτευξης των υπέρτατων σκοπών της, οι οποίοι είναι η ένωση και η προστασία της ιδιαίτερης αυτής πολιτιστικής ταυτότητας, ακόμα και με επιθετικές εκστρατείες επέκτασης. 

Άλλη μια παρένθεση - ο χθεσινός λόγος του Πούτιν διαφωτίζει πολύ καλά τον Ευρασιανισμό που τον κατέχει. Δήλωσε ότι είναι Τσετσένος, Νταγεστανός και αρκετές ακόμα εθνότητες που συνθέτουν (όπως δήλωσε) τη Ρωσική ταυτότητα και επανέλαβε ότι δεν υπάρχει Ουκρανικό έθνος. Εδώ πρέπει να καταλάβουμε ότι πράγματι η ύπαρξη ουκρανικού έθνους είναι άκρως προβληματική για τον Ευρασιανισμό, καθώς η γεννήτρια της ρωσικής ταυτότητας είναι το Κίεβο.

Μέχρι που μπορεί να φτάσει όλο αυτό; 

Σύμφωνα με τον Παστουχόβ, πέρα από τη Νιτσεανή ιδεολογία, η συμπεριφορά του Κρεμλίνου έχει τα χαρακτηριστικά compulsive gambling, όπου ανεξάρτητα εάν κερδίζεις ή χάνεις, θέλεις να συνεχίσεις να παίζεις, αναλαμβάνοντας όλο και μεγαλύτερα ρίσκα, χωρίς να έχεις καμία αίσθηση πότε πρέπει να σταματήσεις για να μην καταστραφείς ολιστικά. 

Συμπέρασμα δικό μου - δεν μιλάμε για απλές γεωπολιτικές εξελίξεις ή κινήσεις σε κάποιο γεωπολιτικό σκάκι με σκοπό ανακατανομή πόρων, επιρροών και ισχύος. Έχουμε να κάνουμε με μια βαθύτατη, βαρύτατη σύγκρουση ιδεολογιών, παρόμοια με αυτή που ζήσαμε τον 20ο αιώνα, στην καυτή της μορφή τις δεκαετίες 1930-1940 και στη ψυχρή της μορφή μέχρι και τη δεκαετία του 1990. Δεν θα ξεμπλέξουμε καθόλου εύκολα με αυτό.

Αυτά για σήμερα από το Ρωσικό μέτωπο. Καλή και φωτεινή ημέρα σε όλους!

#όχιστονπούτιν #κάτωοφασισμός

Παραπομπές:
Η εκπομπή: https://www.youtube.com/watch?v=7cdxCVrAVOA
Ρωσικός Κόσμος: https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_world
Pan-Germanism: https://en.wikipedia.org/wiki/Pan-Germanism
Völkisch movement: https://en.wikipedia.org/wiki/V%C3%B6lkisch_movement
Kievan Rus: https://en.wikipedia.org/wiki/Kievan_Rus%27

UPDATE:Η φωνή του σταθμού Эхо Москвы έκλεισε οριστικά σήμερα. Έκλεισαν η ιστοσελίδα και τα κανάλια του σταθμού στα κοινωνικά μέσα. Από σήμερα, η διάδοση πληροφοριών για την κατάσταση στην Ουκρανία που δεν έχουν εγκριθεί από το Υπουργείο Άμυνας διώκονται με 15 έτη φυλακής, όπως και η έκφραση στήριξης στα σώματα ασφαλείας της Ουκρανίας και η προτροπή για κυρώσεις προς τη Ρωσία. Το παράθυρο προς τη μικρη φιλελεύθερη κοινότητα που έχει μείνει στη χώρα έκλεισε ερμητικά. Από σήμερα η Ρωσία επέστρεψε πλέον και επίσημα στον ολοκληρωτισμό.

Αναρτήθηκε στο Facebook στις 4/3/2022.

Είμαστε όλοι στρατιώτες σε αυτό τον πόλεμο

Μια εβδομάδα είναι πολύς χρόνος για να ακούει κανείς συνέχεια και συνέχεια για το ίδιο θέμα. Μπουχτίσαμε με αυτόν τον πόλεμο. Μάθαμε, ακούσαμε, διαμορφώσαμε τις απόψεις μας. Πάμε παρακάτω.

Σε περίπτωση όμως που έχει απομείνει κάποιος/α που έχει ακόμα λίγη υπομονή για να διαβάσει άλλη μια ανάρτηση για το θέμα, συνεχίζω. 

Μου αρέσει πολύ η ιστορία. Όσο μου επιτρέπει ο χρόνος, προσπαθώ να διαβάζω ιστορικά βιβλία, να βλέπω ιστορικά ντοκιμαντέρ, έστω πεντάλεπτα βιντεάκια στο Youtube. 

Και πάντα αναρωτιέμαι, σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα, τι θα έκανα εγώ;

Στην κατοχή, θα είχα πάρει τα βουνά; Θα έκρυβα οικογένειες εβραίων στο σπίτι μου; 

Στη δικτατορία, θα είχα ανέβει στην ταράτσα της Νομικής; Θα είχα πάει νύχτα στο Πολυτεχνείο;

Εάν η μοίρα με είχα βάλει στην πλευρά των ισχυρών, τι θα είχα κάνει; 

Μέσα στο τανκ, μπροστά σε εκείνη την πύλη, θα προχωρούσα να τη ρίξω; 

Θα έριχνα πυρά σε διαδηλωτές; Σε άμαχους;

Εάν οδηγούσα φορτηγό ή κάποια από αυτά τα τεράστια μηχανήματα πολέμου, πίσω μου ουρά από στρατό, μπροστά μου άμαχοι ουκρανοί, ολόκληρο χωριό που κλείνει τον δρόμο, θα πατούσα το γκάζι; 

Εάν έπρεπε να βάλω μπρος κάποιο από αυτά τα μηχανήματα που ρίχνουν πυραύλους σε πολυκατοικίες, θα πατούσα το κουμπί;

Ιδέα δεν έχω. 

Εάν είχα την επιλογή, μάλλον κάπου θα κρυβόμουν. 

Είμαι φοβιτσιάρης και εγωιστής. Δεν θα έπαιρνα ρίσκα. 

Στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, θα έτρεχα μακριά. Δεν θα έκανα κάτι που έχει κόστος για μένα.

Και εάν με έπιαναν τα γεγονότα, θα έκανα ότι μπορούσα να μείνω ζωντανός, να μην πονέσω. 

Θα ήμουν από τους ήσυχους νοικοκύρηδες, πιστεύω.

Σήμερα είμαστε όλοι μέσα σε ένα πολύ σημαντικό ιστορικό γεγονός. Από το οποίο όμως δεν μπορούμε να τρέξουμε, να κρυφτούμε. 

Δεν αναφέρομαι στην πυρηνική απειλή. 

Είναι τόσο στενά συνδεδεμένη η ζωή μας πια, εάν όχι παγκοσμίως, τουλάχιστον στην Ευρώπη, που οι αποστάσεις έχουν μικρύνει πολύ. Ταυτόχρονα, η τεχνολογία μας δίνει φωνή και όπλα για να συμμετέχουμε στα γεγονότα, με πολύ χαμηλό ρίσκο και κόστος, που δεν είχαν οι παλαιότερες γενιές. 

Τι μας νοιάζει τώρα ένας πόλεμος που γίνεται τόσα χιλιόμετρα μακριά; 

Πόλεμοι γινόταν και θα γίνονται πάντα. Όταν δηλαδή του κατέβει σε κάποιον τρελό να σκοτώνεται με κάποιον άλλον, θα πρέπει να τρελαινόμαστε και εμείς;

Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος πόλεμος δεν εξελλίσεται ούτε μακριά, ούτε είναι και τόσο νέος όσο μας φαίνεται. Είναι ένας πόλεμος που εξελίσσεται εδώ και πολλά χρόνια και μας έχει επηρεάσει όλους ήδη σοβαρά.

Ο Πούτιν μάχεται με τη δημοκρατία εδώ και πολλά χρόνια. 

Το 2011 ο Πούτιν ήρθε κοντά στο να χάσει τον έλεγχο της χώρας. Τότε, η Ρωσία είχε ακόμα μια σχετικά ισχυρή Κοινωνία των Πολιτών, ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, πραγματική αντιπολίτευση. Οι διαμαρτυρίες στη Ρωσία οδήγησαν τον Πούτιν τότε στην πεποίθηση ότι για να επιβιώσει πρέπει να αποδυναμώσει τόσο τη δημοκρατία εντός της Ρωσίας, όσο και στη Δύση. 

Το καθεστώς του Πούτιν δημιούργησε στρατιές trolls και bots, οι οποίες μαζί με τα κρατικά κανάλια που εκπέμπουν για το εξωτερικό, στράφηκαν στην στήριξη των άκρων. Συνοδεύτηκε αυτό και με χρηματική στήριξη, γράφουν άνθρωποι που ξέρουν τα γεγονότα πολύ καλύτερα από μένα (https://books.google.co.uk/.../Russia_and_the_Western_Far... - εντελώς τυχαίο παράδειγμα, δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο, καλό δείχνει πάντως). 

Στην Ελλάδα, θα είχαμε ΧΑ, Καμμένους και Βελόπουλους στη Βουλή με μια φιλελεύθερη, δημοκρατική Ρωσία; Χωρίς τη στήριξη του Πούτιν, η εξέγερση κατά τον δικτάτορα Assad στη Συρία θα είχε εξελιχθεί σε έναν πολυετή εμφύλιο πόλεμο με 3,8 εκατομμύρια πρόσφυγες; Χωρίς τον Πούτιν, θα είχαμε τον Ντόναλτ πρόεδρο; Θα είχε εξελιχθεί ένα από τα 2 κόμματα εξουσίας στην Αμερική σε κίνημα ψεκασμένων; Θα είχε πετύχει τo Brexit χωρίς τον Βλαδίμιρ Βλαδίμιροβιτς; 

Έχω τις αμφιβολίες μου.

Είμαστε ήδη όλοι στρατιώτες και θύματα (οι στρατιώτες είναι πάντα και θύματα, το αντίστροφο δεν ισχύει) στον πόλεμο που εξελίσσεται. 

Όχι στο ουκρανικό μέτωπο. 

Το ουκρανικό μέτωπο είναι πολύ σημαντικό. Εκεί χύνεται το αίμα και σκοτώνονται χιλιάδες. Ιδιαίτερα έντονα τώρα, λιγότερα έντονα, αλλά και πάλι, πολύ βάρβαρα, εδώ και 8 έτη.

Δεν είναι όμως το ουκρανικό μέτωπο το σημαντικότερο. Τώρα πια, στο σημείο που βρισκόμαστε, ό,τι και να γίνει στην Ουκρανία, ο πόλεμος θα συνεχιστεί. 

Μπορεί να σταματήσει η αιματοχυσία, να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Αλλά όσο ο Πούτιν παραμένει στην εξουσία, έχοντας απειλήσει ανοιχτά με πυρηνικό πόλεμο τη Δύση, έχοντας επιτεθεί σε γειτονική χώρα για να ρίξει δημοκρατικά εξελεγμένη κυβέρνηση, η Ρωσία θα παραμείνει αποκλεισμένη και η οικονομία της θα παραμείνει κατεστραμμένη. Αυτή δεν είναι μια κατάσταση που μπορεί να παραμείνει στάσιμη για πολύ καιρό.

Ο πόλεμος του Πούτιν με τη δημοκρατία, με χιλιάδες, με εκατομμύρια θύματα, αυτός ο πόλεμος δεν πρόκειται να τελειώσει εύκολα.

Σε αυτό τον πόλεμο συμμετέχουμε και εμείς. Δεν υπάρχει κάπου κάποιος χώρος να κρυφτούμε.

Πέρασα προχθές από το Σύνταγμα. Μια χούφτα ελληνικής ιντελιγκέντσιας, μαζί με κοινότητες ουκρανών, γεωργιανών, μολδαβών, και κάποιοι άλλοι γραφικοί φώναζαν 'Ζήτω η Ουκρανία' στην κάτω πλατεία. 

Παρά δίπλα, στη Σταδίου, για όσο μακριά έφτανε η όρασή μου (νύχτα ήταν, οπότε όχι και τόσο μακριά) εκτεινόταν η πορεία του ΠΑΜΕ κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο και κατά του ΝΑΤΟ. Υπέρ του Πούτιν, ουσιαστικά.

Ακόμα και όταν δεν διαδηλώνουμε στις πλατείες, συμμετέχουμε. 

Αναπαράγοντας επιχειρήματα, εικόνες, βιντεάκια στα κοινωνικά μέσα, ανταλλάσσουμε πυρά στον πόλεμο της προπαγάνδας. Απαντώντας σε έρευνες κοινής γνώμης, τι πιστεύουμε, τι φοβόμαστε (π.χ. υψηλές τιμές ενέργειας, προσφυγές, τον πόλεμο), τι θα ψηφίσουμε κλπ., δίνουμε εφόδια σε μια από τις πλευρές αυτού του πολέμου. Ψηφίζοντας, όταν έρθει η ώρα, για ακραία ή κεντρώα κόμματα, δίνουμε μια ώθηση στη μια ή στην άλλη πλευρά.

Εκεί που ήθελα να καταλήξω (άντε τελείωνε επιτέλους...) είναι ότι αφού συμμετέχουμε στον πόλεμο ούτως ή άλλως, ας κάνει ο καθένας συνειδητή επιλογή προς τα που θα πυροβολεί.

Τι θα κάνω εγώ, λοιπόν, σε αυτό το ιστορικό γεγονός; 

Να κρυφτώ, που θα ήθελα, είπαμε, δεν γίνεται. 

Να φωνάξω 'Ζήτω η Ουκρανία', δεν έχω φωνή. Το θέλει ο 1/4 Ουκρανός μέσα μου, αλλά δεν με αφήνει ο 1/4 Ρώσος μέσα μου. Να δώσω δωρεά στο Ουκρανικό κράτος για όπλα, με τα οποία (μακρινά ξ)αδέλφια μου να πυροβολούν άλλα (μακρινά ξ)αδέλφια μου που τους επιτίθενται, νιώθω κάπως άβολα.

Στον πόλεμο αυτό, θα προσπαθήσω να δώσω μάχη υπέρ του ουμανισμού και της ελευθερίας του λόγου. 

Κάνοντας δωρεά σε οργάνωση που εμπιστεύομαι (https://www.actionaid.gr/ektakti-ekklisi-oykrania). 

Κάνοντας συνδρομή σε ένα από τα τελευταία ανεξάρτητα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης που έχουν απομείνει στη Ρωσία (είναι πολύ εύκολο, πατώντας ένα κουμπάκι στο youtube κανάλι τους - https://www.youtube.com/c/tvrain).

Ακούγοντας μουσική νέων Ρώσων καλλιτεχνών που εναντιώνονται στο καθεστώς και στον πόλεμο με τεράστιο κίνδυνο και προσωπικό κόστος (δεν είναι τόσο κακή η μουσική τους όσο ακούγεται από την περιγραφή που έκανα - R.A.SVET Radio

Κάνοντας like, retweet, repost κλπ. πληροφοριών και αναλύσεων που ρίχνουν φως στην κατάσταση, αποφεύγοντας εικόνες και βίντεο που έχουν απλά τον σκοπό να μας πείσουν για την ανηθικότητα της μιας ή της άλλης πλευράς, να μας φανατίζουν. 

Ρίχνοντας και καμιά βρισιά στον Πούτιν που και που (άνθρωποι είμαστε).

Είναι αυτό αρκετό; Προφανώς, όχι. Αλλά μέχρι εκεί μπορώ να φτάσω.

UPDATE: Το τηλεοπτικό κανάλι που ανέφερα πιο πάνω κάνει την τελευταία του εκπομπή, πριν κλείσει οριστικά. Έκλεισε σήμερα και ο σταθμός Ηχός Μόσχας. Τέλος από σήμερα και τα τελευταία ψήγματα ελευθερίας του λόγου σε ράδιο και τηλεοπτική μορφή. Το σκοτάδι γίνεται ακόμα πιο σκούρο εκεί...

Αναρτήθηκε στο Facebook στις 3/3/2022.

Τρίτη 1 Μαρτίου 2022

Война и стыд

Быть Русским, говорить на русском языке, мне всегда стыдно было. 

Стыдно из-за Путина. Стыдно из-за Сталина. Стыдно из-за империй, Советский и Российский. 

Но мне уже не стыдно.

На русском языке говорит Зеленский. На русском языке говорят храбрые люди, которые в обороне Харькова, Киева, Украины свою жизнь отдают. Которые перед танками с пустыми руками стоят.

Храбрые тоже люди, которые в России открыто против войны, против путинского режима выступают. Которых за это избивают, в тюрьму сажают, химическим оружием отравляют. Это тоже Русские, Россияне. 

Мне уже Русским быть не стыдно.

Защищать русский язык, культуру, идентичность за рубежом танками и артиллерией, это абсурдная идея. 

Русским за границей русскими быть сейчас никак не легко.

Лучшая защита русской идентичности за рубежом, это иметь свободную и процветающую Россию. 

Россия которая не бомбит дома русскоязычных. Россия которая не угрожает мир ядерной атаке. 

Патриоты Россияне, Путин втянул Россию в национальную катастрофу. 

Сила в 21 веке не исходит от танков и территорий. Сила в нашем веке исходит от инноваций, информации, финансов. Пора России уже в 21 век войти.

#ЯПротивВойны

Posted originally on Facebook on 28 February 2022.

The West as Putin's Frankenstein

Yes, we, the West, are the Frankenstein in the Putin story. We created this monster.

Putin's regime grew out of our botched attempt to create a New World Order after the end of the Cold War.

In the early 1990s, we were complacent. We thought we won. We thought we did not need to change our ways. We thought trade and capital flows would ensure peace. 

We were wrong.

Now, a puffed-up guy, who is afraid to have his closest advisors within a breathing distance, has his finger on a huge nuclear arsenal and declares openly his intention to use it. These are sobering times. 

Crises provide us with an opportunity to look deeper into ourselves. To look into the causes of our predicament. To draw lessons and change our ways going forward. 

Assuming that there is a forward to go to.

The post-WWII world order was shaped in a different context. A context of two rival ideologies, two superpowers competing for world domination. A context that substantiated making compromises to our declared principles, in order to boost our chances of survival.

When one of the two competing ideologies collapsed, we had a shot at achieving the End of History. 

A world order where all countries are liberal democracies, enmeshed in a global economy. Where everything (goods, capital, people, ideas, culture, etc.) flows freely. A liberal utopia.

We failed.

In the late 1980s - early 1990s, Russia, China were on their knees. Huge countries, enormous populations, military superpowers, but with crippled economies and, most importantly, bankrupt ideological narratives. The power structures within these countries understood that they should open their economies to survive. We allowed these structures to survive and evolve into the monsters that have come back to haunt us.

We placed financial interest above our ideological principles. We started wars on flimsy pretexts and shaky intelligence. We continued our alliances with corrupt and violent dictatorships. When one of them literally butchered a dissident in its consulate in a foreign country, we turned a blind eye. 

We built close financial, investment, and trade ties with oppressive regimes. We financed the military budget and expansion of Putin and Xi. We are still doing that, despite the sanctions.

We thought we can open up the economic sphere and the rest will take care of itself. 

We were wrong.

No, this is not whataboutism. What about this, what about that, is a form of argumentation that has no standing in a court of law or in the field of ethics. The fact that somebody else has committed a crime and even has evaded prosecution does not exonerate you from the guilt for your crime. 

But whataboutism stands strong in the court of public opinion. 

Going forward, we should not give any fodder for whataboutism. We should be faithful to the principles that we declare to hold in our western liberal democracy, but so far have so easily been too meek to uphold, too ready to set aside for short-term economic gains. 

Going forward, we should realise that we cannot separate the economic sphere, from the social, the environmental, the institutional and the military spheres. 

Economic development is sustainable not only when it's built on sound financials. Not only when it strengthens social cohesion. Not only when it respects the environment. 

Development can be sustainable only when it does not feed the military budgets of autocratic monsters.

We all know that national security is a precondition for development. This crisis should teach us that respect for human rights, freedom of speech, rule of law, checks and balances, limited-term mandates, and, most importantly, a thriving civil society are absolutely necessary preconditions for global security. 

The pro-democracy argument, the case for a genuine, deep democracy (not limited to having multi-candidate elections), is no longer a political philosophy or an ethical argument. It is a national security argument. It is an economic development argument. It is a survival argument. 

Going forward, if we get the chance to reform our ways, we should make sure that our trade partners have thriving, genuine democracies as we build strong financial and economic ties with them.

Let's all hope that we will indeed get such a chance.