Μήνυμα αισιοδοξίας

Στην αρχή του τριημέρου της Καθαράς Δευτέρας, θέλω να πω σήμερα ότι έχουμε σοβαρούς λόγους να είμαστε αισιόδοξοι.

Σκοτώνονται χιλιάδες άμαχοι, βομβαρδίζονται πολυκατοικίες, στάζει αίμα και δάκρυα από τις οθόνες μας και η πυρηνική απειλή κρέμεται πάνω από τα κεφάλαια μας. Εντάξει, ισχύουν όλα αυτά, αλλά και πάλι, μπορούμε να δούμε το μέλλον με αισιοδοξία.

Δεν αναφέρομαι, προφανώς, στις "ειρηνικές διαπραγματεύσεις" που από ό,τι κατάλαβα θα γίνουν και σήμερα. Κάποιο νόημα για κάποιον έχουν αυτά, για να γίνονται, αλλά σε μένα κάπως αυτό το νόημα μου διαφεύγει.

Η αισιοδοξία που νιώθω σήμερα δεν βασίζεται σε νέα από το ρωσικό μέτωπο. Το παράθυρο που κοιτούσα προς τη ρωσική ιντελιγκέντσια έκλεισε χθες, καθώς ο ραδιοσταθμός που φιλοξενούσε εκείνες τις συζητήσεις τερμάτισε κάθε είδους επικοινωνία και εξαφανίστηκε πλήρως κάθε ίχνος τους από τον ψηφιακό κόσμο. Ελπίζω το αρχείο με τις εκπομπές να διατηρηθεί κάπου κάπως, αλλιώς μιλάμε και για μια πολιτιστική καταστροφή (πέρα από τις πολλές άλλες).

Έχουν μείνει κάποια outlets, όπως η εφημερίδα Νόβαγια Γκαζιέτα του Μουράτοβ που πήρε Νομπέλ Ειρήνης πέρσι. Μετά από τον χθεσινό νόμο που επέβαλε λογοκρισία με 15 έτη φυλακή σε όσους τολμήσουν να την παραβιάσουν, δεν φαντάζομαι ότι αυτά τα outlets που λειτουργούν εντός της Ρωσίας έχουν πολύ ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη εφημερίδα, για παράδειγμα, δήλωσε ότι δεν θα γράφει πλέον καθόλου για την κατάσταση στην Ουκρανία.

Έχουν μείνει κάποια αντιπολιτευτικά μέσα, καθώς και ρωσόφωνα μέσα που εκπέμπουν από το εξωτερικό προς κοινό στη Ρωσία. 

Ενδεικτικά, η ομάδα του Ναβάλνι προσπαθεί να αναπληρώσει το πληροφοριακό κενό, εκπέμποντας ζωντανή εκπομπή στο YouTube κάθε βράδυ 7-10 (ώρα Μόσχας). Χθες κάποια στιγμή είχε ξεπεράσει τους 320 χιλ. views η τρίωρη αυτή εκπομπή. Υπάρχει και ένα ρωσόφωνο κανάλι (Настоящее Время) που εκπέμπει από τη Πράγα με ζωντανή ροή το μεγαλύτερο μέρος του 24ωρου. 

Ενώ συνδέονται κατά καιρούς εκεί και μιλάνε Ρώσοι νομικοί, καλλιτέχνιδες κλπ. το περιεχόμενο και το στιλ αυτών των μέσων είναι πολύ διαφορετικό από τα μέσα που έκλεισαν. Προσπαθούν τα μέσα που έμειναν ανοιχτά, με μεγάλη ένταση και πάθος (Ναβάλνι) ή με ήρεμο αλλά ισχυρό τρόπο (НВ) να παλέψουν με την προπαγάνδα των καθεστωτικών μέσων, και το περιεχόμενο έχει την αντίστοιχη στόχευση. "Δείτε τί φρίκη γίνεται στην Ουκρανία" συνοψίζει απόλυτα το περιεχόμενό τους. 

Σχεδόν λείπει το στοιχείο της αναλυτικής σκέψης, όλα είναι στραμμένα προς το συναίσθημα. Το συναίσθημα της ντροπής.

Χρήσιμο αυτό, φαντάζομαι, αλλά όχι τόσο για μας που τα λέμε εδώ πέρα.

Η αισιοδοξία που νιώθω σήμερα, λοιπόν, πηγάζει (ελπίζω) από την εκτίμηση ότι είμαστε στην αρχή του τέλους στη μάχη που δίνουμε εδώ και μια-δυο δεκαετίες με τον Ευρασιανισμό.

Σκεφτείτε που ήμασταν λίγα χρόνια πριν. Ο Ευρασιανισμός είχε πρόεδρο στον Λευκό Οίκο! 

Πώς αλλιώς εξηγείται η μανία του Τραμπ να διαλύσει το ΝΑΤΟ; Ο έπαινός του κάθε φορά που μιλούσε για τον Πούτιν; Την επίθεσή του σε οτιδήποτε φιλελεύθερο;

Ευτυχώς, τα προβλήματα που δημιούργησε στην παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία δεν επηρέασαν την προετοιμασία των Ουκρανών για την επερχόμενη εισβολή. Να είναι καλά τα στελέχη κάπου στη μέση της ιεραρχίας του Πενταγώνου (ίσως και αρκετά υψηλά) που όπως φαίνεται έκαναν τρομερή δουλειά τα τελευταία 8 χρόνια, παρότι είχαν ως αρχηγό πράκτορα του εχθρού.

Λίγα χρόνια πριν, η ΕΕ ήταν στα πρόθυρα. Brexit στο UK, Σαλβίνι ουσιαστικά πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μαρί Λε Πεν με βάσιμες ελπίδες για νίκη στη Γαλλία, AfD να ανεβαίνει στη Γερμανία. Και ας μην πάω στα μικρότερα κράτη, π.χ. Ουγγαρία που έχει πλήρως περάσει στην πλευρά του Ευρασιανισμού εδώ και πολλά χρόνια. 

Ο Ευρασιανισμός έφτασε πάρα, πάρα, πάρα πολύ κοντά στη νίκη. Χωρίς να το πάρουμε και ιδιαίτερα χαμπάρι.

Σήμερα, ο φιλελευθερισμός (με τη ευρύτερη δυνατή έννοια), η φιλελεύθερη δημοκρατία, έχει εισέλθει σε μια φάση ανασυγκρότησής, η οποία έχει λάβει τώρα τρομερή ώθηση με τα γεγονότα στην Ουκρανία. 

Η ηλιθιότητα στα βάθη των ΗΠΑ δεν φαίνεται να έχει πάτο, αλλά ακόμα και εκεί, μετά από αυτά που γίνονται στην Ουκρανία, ο Ευρασιανισμός εκεί αρχίσει να χάνει έδαφος και κάποιοι ημι-σοβαροί στο κόμμα των ρεπουμπλικάνων έχουν αρχίσει να συνέρχονται. Ακόμα και ο Όρμπαν, έχει ευθυγραμμιστεί (περίπου) με τη στάση κατά της εισβολής.

Αρχή του τέλους του πολέμου του φιλελευθερισμού με τον ευρασιανισμό, λοιπόν. 

Στο ουκρανικό μέτωπο, η Ρωσία έχει πλέον ρίξει στη μάχη σχεδόν όλο το στρατό που είχε συγκεντρώσει και οι απώλειες είναι αμέτρητες. Η καμπάνια αυτή θα διδάσκεται για πάντα στις στρατιωτικές σχολές ως παράδειγμα πώς μπορείς να καταστρέψεις ολοκληρωτικά και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σχεδόν όλους τους στρατιωτικούς πόρους σου. 

Υπάρχουν εκτιμήσεις ότι οι προμήθειες της δύναμης της εισβολής (τροφή, καύσιμα, πυρομαχικά) φτάνουν μέχρι και την Κυριακή. Έρχονται νέα εφόδια, αλλά να φτάσουν στην αιχμή του μετώπου αποτελεί τεράστια πρόσκληση, λόγω των ήδη κατεστραμμένων φορτηγών στους δρόμους, τη βαθιά ουκρανική λάσπη εκτός των δρόμων, τη κακιά συντήρηση των λάστιχων και ευρύτερα του εξοπλισμού και βέβαια την "αγάπη" και τα "λουλούδια" που δέχονται από τα αδέλφια τους, τους ουκρανούς. 

Ο Πούτιν έχει ήδη ρίξει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού που μπορεί να διαθέσει σε μια τέτοια εκστρατεία. Να ρίξει πολλές άλλες δυνάμεις στο Ουκρανικό μέτωπο, τον αφήνει έκθετο αλλού (stay tuned για εξελίξεις στο Βόρειο Καύκασο). Να φτιάξει εξοπλισμό προς αντικατάσταση των μηχανημάτων που έχουν καταστραφεί δεν προλαβαίνει τόσο γρήγορα. Να τα αγοράσει, δεν έχει τους πόρους.

Να κάνει γενική επιστράτευση (πολύ πιθανό σενάριο) μπορεί, αλλά θα πρέπει κάπως να πείσει τον πληθυσμό ότι παρά τις χειρουργικές επεμβάσεις της ειδικής επιχείρησης στις στρατιωτικές υποδομές των ναρκομανών της Ουκρανίας, οι οποίες εξελίσσονται με βάση το σχέδιο, βεβαίως, βεβαίως, θα χρειαστεί ο κάθε άντρας μάχιμης ηλικίας να δώσει ένα χέρι βοήθειας. Υπάρχει τεράστιο ρίσκο εδώ για τον Πούτιν - τους φλόμωσε στο ψέμα και μετά τους δίνει και από ένα Καλάσνικοβ στο χέρι.

Η ζωή νικάει τον θάνατο και το φως νικάει το σκοτάδι, είπε προχθές ο Ζελένσκι (εάν κατάλαβα σωστά). 

Το πιστεύω αυτό. Όχι για μεταφυσικούς λόγους. 

Ως Benthamite είμαι πεπεισμένος ότι πράγματι οδηγούμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό στη συμπεριφορά μας από τη χαρά και τον πόνο. Στη πνευματική, αλλά και στη φυσική τους μορφή. 

Όσο τρελαμένη και να είναι μια κοινωνία, ο καταναλωτισμός εν τέλει κερδίζει. Ωραίες οι ιδέες, αλλά εάν γουργουρίζει η κοιλιά, δεν τραβάνε οι ιδέες, πάρα μόνο για τους πιο φανατικούς. Είδαμε και με τον κομμουνισμό - κάποια στιγμή δεν αντέχεις άλλο να σου χαλάει συνέχεια το αιώνιο Lada - θέλεις επιτέλους να οδηγήσεις κάτι που δεν τρίζει τόσο.

Πολύ σύντομα, εάν δεν το κάνει ήδη, ο απλός λαός της Ρωσίας θα αρχίσει να νοσταλγεί και ονειρεύεται για μια πιο απλή και ήσυχη ζωή. Κάποιος, κάπως, εκ των έσω ή "εκ των έξω", θα ρίξει το τέρας που μας μάχεται τα τελευταία χρόνια.

Είμαστε, λοιπόν, στην αρχή του τέλους. Μια δύσκολη και οδυνηρή φάση. Μια νηστεία ("συνεχίζει αυτός με τα κλισέ"). 

Μια νηστεία η οποία όμως, εάν γλιτώσουμε από τα πυρηνικά (λεπτομέρειες), οδηγεί σε μια Ανάσταση ("το τερμάτισε"). 

Σε μια νέα ευκαιρία να χτιστεί η παγκόσμια τάξη των πραγμάτων με ένα πολύ πιο βιώσιμο τρόπο (λέμε τώρα). Βιώσιμο οικονομικά, κοινωνικά, οικολογικά, δημοκρατικά-θεσμικά και στρατιωτικά.

Ευχές για καλό, φωτεινό, ήρεμο, ειρηνικό και ευχάριστο τριήμερο!

Αναρτήθηκε στο Facebook στις 5/3/2022.