Μια εβδομάδα είναι πολύς χρόνος για να ακούει κανείς συνέχεια και συνέχεια για το ίδιο θέμα. Μπουχτίσαμε με αυτόν τον πόλεμο. Μάθαμε, ακούσαμε, διαμορφώσαμε τις απόψεις μας. Πάμε παρακάτω.
Σε περίπτωση όμως που έχει απομείνει κάποιος/α που έχει ακόμα λίγη υπομονή για να διαβάσει άλλη μια ανάρτηση για το θέμα, συνεχίζω.
Μου αρέσει πολύ η ιστορία. Όσο μου επιτρέπει ο χρόνος, προσπαθώ να διαβάζω ιστορικά βιβλία, να βλέπω ιστορικά ντοκιμαντέρ, έστω πεντάλεπτα βιντεάκια στο Youtube.
Και πάντα αναρωτιέμαι, σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα, τι θα έκανα εγώ;
Στην κατοχή, θα είχα πάρει τα βουνά; Θα έκρυβα οικογένειες εβραίων στο σπίτι μου;
Στη δικτατορία, θα είχα ανέβει στην ταράτσα της Νομικής; Θα είχα πάει νύχτα στο Πολυτεχνείο;
Εάν η μοίρα με είχα βάλει στην πλευρά των ισχυρών, τι θα είχα κάνει;
Μέσα στο τανκ, μπροστά σε εκείνη την πύλη, θα προχωρούσα να τη ρίξω;
Θα έριχνα πυρά σε διαδηλωτές; Σε άμαχους;
Εάν οδηγούσα φορτηγό ή κάποια από αυτά τα τεράστια μηχανήματα πολέμου, πίσω μου ουρά από στρατό, μπροστά μου άμαχοι ουκρανοί, ολόκληρο χωριό που κλείνει τον δρόμο, θα πατούσα το γκάζι;
Εάν έπρεπε να βάλω μπρος κάποιο από αυτά τα μηχανήματα που ρίχνουν πυραύλους σε πολυκατοικίες, θα πατούσα το κουμπί;
Ιδέα δεν έχω.
Εάν είχα την επιλογή, μάλλον κάπου θα κρυβόμουν.
Είμαι φοβιτσιάρης και εγωιστής. Δεν θα έπαιρνα ρίσκα.
Στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, θα έτρεχα μακριά. Δεν θα έκανα κάτι που έχει κόστος για μένα.
Και εάν με έπιαναν τα γεγονότα, θα έκανα ότι μπορούσα να μείνω ζωντανός, να μην πονέσω.
Θα ήμουν από τους ήσυχους νοικοκύρηδες, πιστεύω.
Σήμερα είμαστε όλοι μέσα σε ένα πολύ σημαντικό ιστορικό γεγονός. Από το οποίο όμως δεν μπορούμε να τρέξουμε, να κρυφτούμε.
Δεν αναφέρομαι στην πυρηνική απειλή.
Είναι τόσο στενά συνδεδεμένη η ζωή μας πια, εάν όχι παγκοσμίως, τουλάχιστον στην Ευρώπη, που οι αποστάσεις έχουν μικρύνει πολύ. Ταυτόχρονα, η τεχνολογία μας δίνει φωνή και όπλα για να συμμετέχουμε στα γεγονότα, με πολύ χαμηλό ρίσκο και κόστος, που δεν είχαν οι παλαιότερες γενιές.
Τι μας νοιάζει τώρα ένας πόλεμος που γίνεται τόσα χιλιόμετρα μακριά;
Πόλεμοι γινόταν και θα γίνονται πάντα. Όταν δηλαδή του κατέβει σε κάποιον τρελό να σκοτώνεται με κάποιον άλλον, θα πρέπει να τρελαινόμαστε και εμείς;
Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος πόλεμος δεν εξελλίσεται ούτε μακριά, ούτε είναι και τόσο νέος όσο μας φαίνεται. Είναι ένας πόλεμος που εξελίσσεται εδώ και πολλά χρόνια και μας έχει επηρεάσει όλους ήδη σοβαρά.
Ο Πούτιν μάχεται με τη δημοκρατία εδώ και πολλά χρόνια.
Το 2011 ο Πούτιν ήρθε κοντά στο να χάσει τον έλεγχο της χώρας. Τότε, η Ρωσία είχε ακόμα μια σχετικά ισχυρή Κοινωνία των Πολιτών, ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, πραγματική αντιπολίτευση. Οι διαμαρτυρίες στη Ρωσία οδήγησαν τον Πούτιν τότε στην πεποίθηση ότι για να επιβιώσει πρέπει να αποδυναμώσει τόσο τη δημοκρατία εντός της Ρωσίας, όσο και στη Δύση.
Το καθεστώς του Πούτιν δημιούργησε στρατιές trolls και bots, οι οποίες μαζί με τα κρατικά κανάλια που εκπέμπουν για το εξωτερικό, στράφηκαν στην στήριξη των άκρων. Συνοδεύτηκε αυτό και με χρηματική στήριξη, γράφουν άνθρωποι που ξέρουν τα γεγονότα πολύ καλύτερα από μένα (https://books.google.co.uk/.../Russia_and_the_Western_Far... - εντελώς τυχαίο παράδειγμα, δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο, καλό δείχνει πάντως).
Στην Ελλάδα, θα είχαμε ΧΑ, Καμμένους και Βελόπουλους στη Βουλή με μια φιλελεύθερη, δημοκρατική Ρωσία; Χωρίς τη στήριξη του Πούτιν, η εξέγερση κατά τον δικτάτορα Assad στη Συρία θα είχε εξελιχθεί σε έναν πολυετή εμφύλιο πόλεμο με 3,8 εκατομμύρια πρόσφυγες; Χωρίς τον Πούτιν, θα είχαμε τον Ντόναλτ πρόεδρο; Θα είχε εξελιχθεί ένα από τα 2 κόμματα εξουσίας στην Αμερική σε κίνημα ψεκασμένων; Θα είχε πετύχει τo Brexit χωρίς τον Βλαδίμιρ Βλαδίμιροβιτς;
Έχω τις αμφιβολίες μου.
Είμαστε ήδη όλοι στρατιώτες και θύματα (οι στρατιώτες είναι πάντα και θύματα, το αντίστροφο δεν ισχύει) στον πόλεμο που εξελίσσεται.
Όχι στο ουκρανικό μέτωπο.
Το ουκρανικό μέτωπο είναι πολύ σημαντικό. Εκεί χύνεται το αίμα και σκοτώνονται χιλιάδες. Ιδιαίτερα έντονα τώρα, λιγότερα έντονα, αλλά και πάλι, πολύ βάρβαρα, εδώ και 8 έτη.
Δεν είναι όμως το ουκρανικό μέτωπο το σημαντικότερο. Τώρα πια, στο σημείο που βρισκόμαστε, ό,τι και να γίνει στην Ουκρανία, ο πόλεμος θα συνεχιστεί.
Μπορεί να σταματήσει η αιματοχυσία, να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Αλλά όσο ο Πούτιν παραμένει στην εξουσία, έχοντας απειλήσει ανοιχτά με πυρηνικό πόλεμο τη Δύση, έχοντας επιτεθεί σε γειτονική χώρα για να ρίξει δημοκρατικά εξελεγμένη κυβέρνηση, η Ρωσία θα παραμείνει αποκλεισμένη και η οικονομία της θα παραμείνει κατεστραμμένη. Αυτή δεν είναι μια κατάσταση που μπορεί να παραμείνει στάσιμη για πολύ καιρό.
Ο πόλεμος του Πούτιν με τη δημοκρατία, με χιλιάδες, με εκατομμύρια θύματα, αυτός ο πόλεμος δεν πρόκειται να τελειώσει εύκολα.
Σε αυτό τον πόλεμο συμμετέχουμε και εμείς. Δεν υπάρχει κάπου κάποιος χώρος να κρυφτούμε.
Πέρασα προχθές από το Σύνταγμα. Μια χούφτα ελληνικής ιντελιγκέντσιας, μαζί με κοινότητες ουκρανών, γεωργιανών, μολδαβών, και κάποιοι άλλοι γραφικοί φώναζαν 'Ζήτω η Ουκρανία' στην κάτω πλατεία.
Παρά δίπλα, στη Σταδίου, για όσο μακριά έφτανε η όρασή μου (νύχτα ήταν, οπότε όχι και τόσο μακριά) εκτεινόταν η πορεία του ΠΑΜΕ κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο και κατά του ΝΑΤΟ. Υπέρ του Πούτιν, ουσιαστικά.
Ακόμα και όταν δεν διαδηλώνουμε στις πλατείες, συμμετέχουμε.
Αναπαράγοντας επιχειρήματα, εικόνες, βιντεάκια στα κοινωνικά μέσα, ανταλλάσσουμε πυρά στον πόλεμο της προπαγάνδας. Απαντώντας σε έρευνες κοινής γνώμης, τι πιστεύουμε, τι φοβόμαστε (π.χ. υψηλές τιμές ενέργειας, προσφυγές, τον πόλεμο), τι θα ψηφίσουμε κλπ., δίνουμε εφόδια σε μια από τις πλευρές αυτού του πολέμου. Ψηφίζοντας, όταν έρθει η ώρα, για ακραία ή κεντρώα κόμματα, δίνουμε μια ώθηση στη μια ή στην άλλη πλευρά.
Εκεί που ήθελα να καταλήξω (άντε τελείωνε επιτέλους...) είναι ότι αφού συμμετέχουμε στον πόλεμο ούτως ή άλλως, ας κάνει ο καθένας συνειδητή επιλογή προς τα που θα πυροβολεί.
Τι θα κάνω εγώ, λοιπόν, σε αυτό το ιστορικό γεγονός;
Να κρυφτώ, που θα ήθελα, είπαμε, δεν γίνεται.
Να φωνάξω 'Ζήτω η Ουκρανία', δεν έχω φωνή. Το θέλει ο 1/4 Ουκρανός μέσα μου, αλλά δεν με αφήνει ο 1/4 Ρώσος μέσα μου. Να δώσω δωρεά στο Ουκρανικό κράτος για όπλα, με τα οποία (μακρινά ξ)αδέλφια μου να πυροβολούν άλλα (μακρινά ξ)αδέλφια μου που τους επιτίθενται, νιώθω κάπως άβολα.
Στον πόλεμο αυτό, θα προσπαθήσω να δώσω μάχη υπέρ του ουμανισμού και της ελευθερίας του λόγου.
Κάνοντας δωρεά σε οργάνωση που εμπιστεύομαι (https://www.actionaid.gr/ektakti-ekklisi-oykrania).
Κάνοντας συνδρομή σε ένα από τα τελευταία ανεξάρτητα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης που έχουν απομείνει στη Ρωσία (είναι πολύ εύκολο, πατώντας ένα κουμπάκι στο youtube κανάλι τους - https://www.youtube.com/c/tvrain).
Ακούγοντας μουσική νέων Ρώσων καλλιτεχνών που εναντιώνονται στο καθεστώς και στον πόλεμο με τεράστιο κίνδυνο και προσωπικό κόστος (δεν είναι τόσο κακή η μουσική τους όσο ακούγεται από την περιγραφή που έκανα - R.A.SVET Radio)
Κάνοντας like, retweet, repost κλπ. πληροφοριών και αναλύσεων που ρίχνουν φως στην κατάσταση, αποφεύγοντας εικόνες και βίντεο που έχουν απλά τον σκοπό να μας πείσουν για την ανηθικότητα της μιας ή της άλλης πλευράς, να μας φανατίζουν.
Ρίχνοντας και καμιά βρισιά στον Πούτιν που και που (άνθρωποι είμαστε).
Είναι αυτό αρκετό; Προφανώς, όχι. Αλλά μέχρι εκεί μπορώ να φτάσω.
UPDATE: Το τηλεοπτικό κανάλι που ανέφερα πιο πάνω κάνει την τελευταία του εκπομπή, πριν κλείσει οριστικά. Έκλεισε σήμερα και ο σταθμός Ηχός Μόσχας. Τέλος από σήμερα και τα τελευταία ψήγματα ελευθερίας του λόγου σε ράδιο και τηλεοπτική μορφή. Το σκοτάδι γίνεται ακόμα πιο σκούρο εκεί...
Αναρτήθηκε στο Facebook στις 3/3/2022.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου